ลืมตาตื่นด้วยใจไหวเศร้าหมอง
ตาเพ่งมองสีเหงาเช้าวันใหม่
ด้วยยามดึกฝันว่าโบยบินไป
สู่เยาว์วัย สู่อดีต ความทรงจำ

สู่ตุ๊กตา สู่ของเล่น บ้านหลังเก่า
บ้านใต้เงาความเหงายามพลบค่ำ
บ้านใต้เงาความเดียวดายความชอกช้ำ
ด้วยลำนำของแม่มาลางเลือน

มาลางเลือนลับไปไกลลิบโลก
เหลือเพียงเพลงกล่อมเสียงโศกคอยเป็นเพื่อน
เหลือเพียงลำนำนิทานของดาวเดือน
ไว้คอยเตือนความทรงจำระหว่างเรา

เช้าวันนี้จึงแดดเหงาสีเศร้าหมอง
ความทรงจำบางตอนล้วนแสนเศร้า
ใจหนึ่งอยากกลับไปเยือนเมื่อวัยเยาว์
ใจหนึ่งกลับขลาดเขลาเพราะเศร้าเกินฯ

๘ พฤษภาคม ๒๕๕๑
๑๒.๐๐ น.
บ้านริมถนนสุโขทัย