ท่ามกลางแสงจันทร์และหมู่ดาว
ฉันดุ่มเดินหน้าไปอย่างโดดเดี่ยว
บนท้องถนนที่เต็มไปด้วยผู้คนที่หลากหลาย

ราตรีนี้ดูเหมือนจะยังคงอยู่อีกแสนยาวนาน
คงจะนานจนกว่าความสับสนพลุ่งพล่านในใจจะหายไป

...

ในเมืองที่ประกอบไปด้วยสิ่งก่อสร้างหลากหลายมากมาย
ฉันนำพาหัวใจที่ตื่นรู้ไปท่องเที่ยวอยู่เสมอ
มีบ้างที่ใจเต้นรัวด้วยความเบิกบานจากสิ่งเล็กน้อยรอบข้าง
และมีก็หลายครั้งที่ขุ่นมัวเพราะความไม่เข้าใจถึงสิ่งที่ปรากฏ

บ้างพอใจ บ้างไม่พอใจ
บ้างเบิกบาน บ้างบ่นเบื่อ
ขึ้นๆ ลงๆ ไปๆมาๆ
ทั้งกลางวัน และ กลางคืน
...

ท่ามกลางสังคมที่มีโครงสร้างอันสลับซับซ้อน
ฉันสามารถรับรู้ความมึนงงได้อย่างง่ายๆด้วย
การแลเห็น การสังเกต สัมผัส และ ครุ่นคิด ถึง..

การซ้อนทับกันของมวลคอนกรีตเสริมเหล็กขนาดใหญ่
ซึ่งสะท้อนรูปลักษณ์ประหลาดๆออกมาต่างๆกัน
หรือ
ยอดต้นไม้พิการริมถนนที่ขาดด้วนเพราะทิศทางการเติบโตไปซ้อนทับกับทิศทางของเส้นยางหุ้มกระแสไฟ
หรือ
ฝูงรถยนต์ขนาดใหญ่ที่วิ่งด้วยอัตราเร็วสูงทั้งๆที่มีเพื่อนมนุษย์ผู้เปราะบางยืนอยู่บนทางม้าลาย
หรือ
ภาพพรีเซนเตชั่นคอนโดหรูสไตล์ฮิปย่านกลางเมือง
ตัดกับภาพของ
กลุ่มคนงานก่อสร้างหน้าตาอ่อนล้าสภาพมอมแมมอดยากผู้ซึ่งมีรายได้ระดับขั้นต่ำของประเทศ

...

ท่ามกลางแสงจันทร์และหมู่ดาว
ฉันยังคงดุ่มเดินหน้าไปอย่างโดดเดี่ยว

พร้อมด้วยความโกรธเคืองต่อระบบโครงสร้างที่เป็นอยู่
พร้อมด้วยความสงสัยถึงอารมณ์ที่ปรากฏ
พร้อมด้วยความปรารถนาดีต่อสรรพชีวิตบนโลก
และพร้อมด้วยความสงสาร..

สงสารในภาวะของผู้คนที่ยังมัวหลงยึดติด
ยึดติดในภาพสวยงามบางๆอันฉาบฉวย
ที่ถูกฉายลวงตาให้เราเชื่อ
เชื่อว่านี่คือสิ่งที่ดีที่เหมาะแก่ทุกคน
เชื่อว่านี่คือสิ่งที่เป็นปกติ

แม้ว่าจะพยายามเลี้ยงฉันด้วยภาพลวงตานี้ซักแค่ไหน
แม้ทุกขณะบนโลกนี้จะมีการหลอกลวงซักเพียงไร
ผลแห่งความผิดพลาดทั้งหลายก็ปรากฏให้เห็นอยู่
ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่มีอยู่ในใจยังคอยเตือนเสมอว่า
สิ่งที่ดีกว่า สิ่งที่สมควรกว่า คืออะไร
ความสำนึกถึงผู้อื่น
จะเป็นกำลังสำหรับความเพียรพยายาม
ในการกระทำสิ่งที่ใคร่ครวญแล้วว่าดีนั้นอย่างต่อเนื่อง

และฉันเชื่อมั่นอย่างแรงกล้าว่า

ความรู้สึกผิดชอบชั่วดี
ความสำนึกถึงผู้อื่น
ความเพียรพยายามทำสิ่งที่ดีนี้...
มีอยู่แล้วในเพื่อนๆทุกคน

ด้วยแสงจันทร์และแสงดาว
ขอให้พลังแห่งการสร้างสรรค์สิ่งที่ดี
ขอให้พลังแห่งตื่นรู้เท่าทันในทุกการกระทำ
เกิดขึ้นแก่มนุษยชนทุกท่าน